Over Anja

Over Afrika, over mezelf, over mijn liefde

Als klein meisje droomde ik al van Afrika en stelde ik me voor hoe het zou zijn om in Afrika te wonen. Het idee liet me niet meer los en 20 jaar geleden, besloot ik na een lastige periode in Nederland alles achter me te laten en gewoon te gaan.

Ik begon in Zuid-Afrika. Toen ik daar met mijn rugzak op het vliegveld aankwam, kwam ik thuis. Ik werd overvallen door emoties. Een ongelooflijk gevoel: hier ga ik voorlopig niet meer weg. Ik ben er dan ook vier jaar blijven hangen.

Samen met twee andere Nederlanders kregen we het maffe idee om een eetcafé te beginnen. Behoorlijk naïef want we hadden geen idee wat er allemaal bij kwam kijken en bovendien kenden we elkaar, het land en de cultuur nauwelijks. Bovendien hadden we geen van allen horeca-ervaring.

Na zes weken hard klussen aan een klein pandje, openden we ons restaurant. Whatever lag in een studentenwijk waar alleen de locals kwamen. Mensen keken argwanend naar binnen het duurde nog een jaar voordat het begon te lopen. Ons geheim? Echte koffie!

Travel around

Om extra bij te verdienen ging ik werken als gids en reisleidster. Zo ontstond mijn passie voor het land, de mensen en de natuur.

Ik leerde Afrika kennen. Keihard werken, veel lol en veel tegenslag. Na vier heerlijke jaren werd ik ziek en belandde in het ziekenhuis. Na mijn herstel kreeg ik geen verblijfsvergunning en moest ik terug naar ‘huis’.

Maar het verlangen naar Afrika bleef. Ik was geveld door het Afrika-virus en ik kreeg het niet meer uit mijn systeem. Ik wiste het zeker: ik moest terug.

Dat lukte. Ik vertrok als gids voor een Afrika specialist naar Zuid-Afrika om daar drie maanden per jaar door te brengen. Als gids crosste ik met zes mensen in mijn busje, 25 dagen achter elkaar, zo’n 5.000 km per reis door Zuid-Afrika.

Ik was chauffeur, gids en hulpverlener tegelijk. Maar ik was in Afrika.

Na zes jaar kon ik voor een andere organisatie mijn gebied uitbreiden met landen als Kenia en Tanzania. En in welk Afrikaans land ik ook was, overal had ik hetzelfde gevoel: het klopte en voelde goed.

Ondanks de minder aangename dingen die ik óók heb meegemaakt. Want ik ben beroofd, bijna verdronken in de Oranje-rivier in Namibia, bijna neergestort met een wrakkig vliegtuigje ergens in de buurt van de Kilimanjaro en in Mozambique middenin een rassenrel beland en zo zijn er nog meer voorvalletjes geweest.

Het sterke gevoel bleef en werd eigenlijk alleen maar sterker. Gek genoeg, ben ik er nooit bang en voel ik een rust in mij die ik nergens anders voel. Een onverklaarbaar gevoel, het is het verlangen naar de eenvoud, de mensen, de saamhorigheid, de rode aarde, de acacia’s en de baobabbomen.

‘In de kern zijn we allemaal Afrikanen,’ zei Bob Marley ooit. Want Afrika is het thuiscontinent van onze prehistorische voorouders, ons moedercontinent. Van Afrika hou ik op een bijna instinctieve wijze.

Afrika: leven, reizen, leven

Mijn liefde voor Afrika baant zich steeds een andere weg. Inmiddels heb ik vrijwilligersreizen georganiseerd naar projecten in Zuidelijk- en Oost Afrika. Ik wilde iets meer bijdragen en dieper Afrika in gaan. Ik ben door Zimbabwe en Zambia gereisd om de verschillende projecten met eigen ogen te zien en mee te helpen. Ik heb alleen gereisd. Geleefd, gegeten en gepraat met de Afrikanen. Hun leven heeft diepe indruk op me gemaakt.

Ik heb aidsprojecten bezocht, scholen, klinieken, weeshuizen en sport- en bouwprojecten. Tijdens deze reis werd ik ook behoorlijk geconfronteerd met mezelf. Ik leer veel van deze mensen: hun aardsheid, hun optimisme en vooral hun humor. Nergens lach ik zoveel, als met de mensen in Afrika. Mijn droom is om mensen samen te brengen.

Wij kunnen hen praktische hulp en vaardigheden bieden maar naar mijn mening hebben wij nog veel meer van hen te leren. Wij moeten hen vooral ook niet willen veranderen. Juist niet. Wij zijn constant op zoek naar onszelf, naar ons buikgevoel. Zij zijn buikgevoel, zij zijn puur en intuïtief.

Voor mij is Afrika niet zielig maar is Afrika juist kwetsbaar en sterk.

Ubuntu: de essentie van het mens-zijn

Sociale aspecten wegen in Afrika dan ook veel zwaarder dan bij ons. De mensen zijn meer op elkaar aangewezen. De angst om verstoten te worden wanneer het gaat om aids, is groot. Ze praten eerder over een ernstige ziekte en gaan anders om met hun eigen sterfelijkheid. Niet dat ze minder rouwen om hun doden –integendeel– maar ze spreken zelden over de oorzaak van het overlijden. Ze accepteren de dood als een deel van het leven.

Door de constante confrontatie met de dood richt het leven zich in Afrika vooral op het hier en nu. Dat is een levenskunst die wij met al onze verstandigheid en hang naar zekerheden zijn kwijtgeraakt.

Tot slot nog iets over ubuntu. Deze term hoor je in Afrika vaak.

Het gaat over de essentie van het mens-zijn. Ubuntu draait om toewijding en relaties tussen mensen onderling. Het is een deel van de gift die Afrika de wereld zal geven. Het geloof in een universeel gedeeld verbond dat de gehele mensheid verbindt. We zijn wie we zijn doordat we worden gezien, doordat de mensen om ons heen ons als persoon respecteren en erkennen.

Ik hoop je het Ubuntu-gevoel te kunnen laten ervaren!

© AFRICANA TRAVEL 2018 - ALGEMENE VOORWAARDEN
envelope-ophone linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram